Düşünceler,Anılar ve Duygular

Kalbim acıyor, her gece.  Gündüzleri o kadar kendimi kandırmaya başladım ki seni düşünmemeye çalışıyorum. Her an aklımdan çıkmıyorsun. Her şey bitti diyorum kendine gel. İçindeki umudu öldür. O senle ilgilenmiyor, bunun farkına var diye düşünüyorum sürekli.  Fakat gece olduğunda bütün algılarım düşüncelerim son buluyor.  Galiba evrimsel süreçte geceleri beyinlerimizi dinlendirdiğimiz için sadece kalplerimiz açık oluyor.  Ve kalbim acıyor. İnanmayabilirsin hatta hiç ama böyle sana kanıtlamak da istemiyorum. Keşke diyorum bazen küçükken o 1 ay çektiğim acıya dönseydim de bu kalbin acısını yaşamasaydım. O bir ay kırık kolla habersiz şekilde dolaşsaydım. Tekrar acıyla oyunlar oynayabilseydim. Şimdi aklımda sen varken kalbim sızlarken her şey yalan geliyor.  Her şeyden zamanla soğuyor insan. Hayallerinden bile. Bazı geceler de sabah uyanmamayı bile düşleyebiliyor. O yumuşak yastığa kafamızı koyduğumuz da göğsümüzdeki acının verdiği duygu bir zindan...

Geceleri O’nu düşünmekten uyuyamadığım acılar çektiğim günlerden biri yine. Hüzünlü bir giriş olabilir bu. Hayat da bir üzüntü değil mi?  O’na aşığım hala. Herkes tarafından ne kadar kalpsiz ve duygusuz olarak gözüksem de kalbim acıyor bunu hissedebiliyorum.  Öfkeye kapıldığım günler de oluyor içindeki o acıyı atmanın en kolayı şiddete başvurmak değil mi zaten?  Keşke diyorum bazen sana karşı olan duygularım bende kalsaydı. Hiç açıklamasaydım sana. Böylece beni nasıl gördüğünü bilemezdim. Belirsizlik içinde süren bir yaşam olurdu bu. Senin beni arkadaş olarak görmenden daha iyi geliyor kulağa. Acı. Ne kadar tuhaf değil mi hangi kararı alsan da bir kararsızlık içerisindesin.  Seni o kadar çok seviyorum ki o garipçe teşekkür edişlerin bile yüzümde gülümseme açtırıyor bana. Hayatım tamamen bir kararsızlık içinde gerçekleşiyor, bu hayatın içindeki en iyi şey sana olan aşkım. Zor bir hayatım var yola koymam gereken onlarca şey varken, seninle evlenmeyi ...

Bir parça okurken belki iyi hissettirebilir. :) Selamlar, uzun bir ara oldu evet yazmayalı bugün 1 ocak ve yeni bir yıl 2020. Koskoca bir yılı tekrar geride bıraktık. Ne anlatacağım bilmiyorum ama yazmak istedim. Dün gece ekşide yazmak üzerine birkaç yazarın sözlerini gördüm ve gerçekten de haklılar yazmak insanın beynindeki düşünceleri rahatlatıyor yazmayınca düşüncelerle boğuşmak zorunda kalıyorsun. Ama geç kaldım galiba yazmak için ya da belki de her şeyin bir zamanı vardır bilemeyiz. 2019. Bitmiş oldu. Kazandığım hiçbir şey olmadı galiba ilişkilerde yine berbattım ve yine berbat bir yıl oldu. Mayıs sonuydu. Bir tesadüf eseri karşılaştık. Nasıl oldu bilmiyorum birbirimizi takip ediyorduk. Ve bir gün konuşmaya başladım her zaman ki gibi o mani döneminde nasıl hissediyorsam öyle konuşmaya başladım. Genellikle mani dönemindeyken birkaç kıza yazarım evet böyle huylarım vardır :d Neyse ben onu anlatmak istiyorum. Okuyorsunuzdur umarım. Bir şey yazıyorsam bunu ya...