Sigarayı bırakmak seni unutmaya çalışmaktan farksız
Kalbim acıyor, her gece. Gündüzleri o kadar kendimi kandırmaya başladım ki seni düşünmemeye çalışıyorum. Her an aklımdan çıkmıyorsun. Her şey bitti diyorum kendine gel. İçindeki umudu öldür. O senle ilgilenmiyor, bunun farkına var diye düşünüyorum sürekli. Fakat gece olduğunda bütün algılarım düşüncelerim son buluyor. Galiba evrimsel süreçte geceleri beyinlerimizi dinlendirdiğimiz için sadece kalplerimiz açık oluyor. Ve kalbim acıyor. İnanmayabilirsin hatta hiç ama böyle sana kanıtlamak da istemiyorum. Keşke diyorum bazen küçükken o 1 ay çektiğim acıya dönseydim de bu kalbin acısını yaşamasaydım. O bir ay kırık kolla habersiz şekilde dolaşsaydım. Tekrar acıyla oyunlar oynayabilseydim. Şimdi aklımda sen varken kalbim sızlarken her şey yalan geliyor. Her şeyden zamanla soğuyor insan. Hayallerinden bile. Bazı geceler de sabah uyanmamayı bile düşleyebiliyor. O yumuşak yastığa kafamızı koyduğumuz da göğsümüzdeki acının verdiği duygu bir zindan...